9 maanden!

Natan is ondertussen alweer 9 maanden oud. En hij groeit elke keer weer in alle opzichten. Mijn schrijversinspiratie is op, dus ik zeg het met fotos:

Voor het 40-jarige huwelijksfeest zijn we op de foto gegaan. Hieronder het resultaat. De bovenste 2 zijn fotos van de fotolijst, dus de kwaliteit is niet super:





Tijdens de fotoshoot van Natan, kwam Joris (zijn neefje) door het beeld lopen. Resultaat: deze spontane foto's!:



Zingen vind ik erg leuk! Geef me zelf maar het opwekkingsboekje, dan zoek ik er wel 1 uit!:



En de fles? Die houd ik zelf wel vast:



Nieuw spelletje, hoe trek ik mijn sokken uit in de kinderstoel?:



Wat vind je van mijn mooie kapsel? Het blijft alleen zitten met een beetje lak...:




Speelgoed interresseert mij niet. Ik wil de afstandbediening! Dus ik heb een oude van papa en mama gekregen, zodat ik ook kan zappen!:

Tijd voor een nieuw berichtje

Wat kan je toch druk zijn als werkende moeder met een huishouden en een sociaal leven ;) ... zelfs zo druk dat ik mijn blog 2 maanden heb laten versloffen. Dus het is hoogste tijd om weer nieuwe informatie te plaatsen.

Bij mijn laatste blog stonden we nog voor de feestdagen. Ondanks het verdrietige nieuws wat er tussendoor kwam, hebben we leuke dagen gehad. De dag voor kerst hebben Corne en ik hebben en ik helpen opbouwen van de kerstnachtdienst van onze gemeente.

http://www.youtube.com/watch?v=gtW8A7Rhy2Mm/watch?v=gtW8A7Rhy2M

Corne heeft geholpen met de buitenversiering en ik heb geholpen met het dweilen van de zaal!

Helaas waren de weersvoorspellingen zeer slecht, en moesten wij besluiten om tijdens de dienst te gaan vertrekken naar Hazerswoude. Om zo het slechte weer voor te zijn. Achteraf was dit niet nodig geweest, want het slechte weer kwam pas snachts. De eerste kerstdag hebben we in Hazerswoude doorgebracht.

Gezellig met Opa en Oma Westerman, en de traditionele kerstkoffie/borrel met de fam van Zanten. Tweede kerstdag zijn we naar Voorthuizen gereden waar we uiteten zijn geweest met de andere kant van de familie. Ook hebben we onze verjaardagen gevierd.

Maar ook die vielen half in het water door het weer. Jammer genoeg veel afzeggingen. En toen wisten we nog niet dat de winter nog erg lang zou duren.....

Vijf dagen voordat wij Natan zijn halve verjaardag vierden, werden wij verblijfd met een telefoontje van vrienden dat Niels geboren was. Weer een Nielsje in onze 'familie'!

Ja onze Natan is alweer de half jaar grens over. Hij groeit als kool. Lichamelijk en geestelijk. Hij begint lekker te brabbelen,

alles vast te grijpen,

te rollen,

hangt in de kinderstoel,

eet brood, groenten- en fruithapjes,

heeft 2 tandjes,

en is erg druk aan het bewegen in de box en bed.

Eind Januari zijn we met de Westermannen-kant een weekendje weg geweest. Dit was erg gezellig. We hadden een 12 persoonshuisje, met voor ieder gezin een badkamer. Waar in een (bubbel)bad, stoomdouche, zonnebank etc stond. Echt heerlijk genoten dat weekend. Natan heeft lekker gezwommen met zijn grote nichten. Ik had een zwemband gekocht, waar hij al redelijk in bleef zitten. En water is meneer helemaal gek op!

Afgelopen week was Natan alleen erg verkouden. Waarschijnlijk van zijn moeder gekregen. Dus ben ik de drogisterij gaan leegkopen: neusspray, hoestdruppels, babydampo, vitaminepillen. En ik heb het idee dat hij er nu weer doorheen is.

Verder heb ik niet echt nieuws. Ik zal het berichtje verder vullen met foto's. Veel leuker dan txt..

Eendjes voeren:

Meestal ben ik gewoon een vrolijk tevreden mannetje!

Ons mannetje is 5 maanden!!!

Gisteren was het weer een mijlpaaltje. Natan is namelijk alweer 5 maanden oud! Het is elke dag weer genieten met dat mannetje. Hij groeit zo gigantisch hard! Het gaat niet lang meer duren voordat hij zich omdraait bijvoorbeeld. In zijn box draait hij al rondjes op zijn rug. En wil ook steeds vaker wat pakken, en draait daarvoor al helemaal op zijn zij. Net wat ik zei: het duurt niet lang meer voordat hij van zijn rug naar zijn buik draait.
Verder heeft hij zijn handjes en voetjes ontdekt, en kan daar geen genoeg van krijgen! Echt geweldig om dat te zien. Hij is super lenig...haha! Zijn handjes probeert hij ook helemaal zijn mondje te duwen. Sinds een aantal dagen heeft hij wat rode wangetjes, en kwijlt wat meer...dus de eerste tand is volgens mij op komst!
Vanmorgen zijn we naar het consultatiebureau geweest. En heeft hij weer 2 prikjes gehad. Hij was erg flink! Papa vond het spannender als Natan. Corne ging namelijk voor het eerst mee...kwam mooi uit deze vakantie!
De afgelopen maand heeft Natan zijn eerste Sinterklaas gevierd. Ik denk dat mama het leuker vond dan Natan. Hij vond het helemaal goed om bij die vreemde man met witte baard op schoot te gaan.



En cadeautjes??? Wat zijn dat? En wat moet ik ermee? Gelukkig vond Niels (zijn 3 oude neefje) het erg leuk om ze uit te pakken voor hem. We vierden dit jaar Sinterklaas namelijk met Opa en Oma de Gooijer, mijn broer, zus, zwager en neefjes. Als volwassene hadden we lootjes getrokken. En ieder wat vrij om surprises en gedichten te maken. Corne en ik hadden zin om creatief te zijn: zie hier het resultaat:



We zijn flink verwend door Sinterklaas. Ook Natan dus:




Op mijn werk ben ik al helemaal ingeburgerd...ben ik ooit weg geweest??? Als ik nu collegas met zwangerschapsverlof zie gaan ben ik stiekum wel jaloers. Het is zo'n heerlijke tijd geweest. Ik had het met een collega erover dat na je bevalling de wereld voor je gevoel stil staat. Alles draait om jou en je kind. Toen ik de eerste dag mijn werk aan de lijn had, vloog de drukte die ik hoorde op de achtergrond mij enorm aan. Maar dat is allemaal alweer 5 maanden geleden. En ik ben weer helemaal back in business!
Ik heb toen wel even een periode gehad dat ik dacht: is dit het? En nu? Hoe ga ik nu weer verder met mijn leven? Ik verloor mijn energie daardoor. Maar ik kreeg de tip van 2 lieve mensen om te gaan kijken wat mij energie op leverde. En dat is mij redelijk gelukt. Bijv. een avondje knutselen met mijn collega's.


Taarten maken...


Krans maken...
(foto even geleend van een collega...)

Of heerlijk een avondje wokken met vrienden, cabaret met Corne of een fikse wandeling met Anne:









Door deze uitjes kan ik nog meer genieten van mijn mannetje als ik weer opgeladen thuis kom!



Of als ik thuis kom van mijn late dienst en dit in mijn bed aantref, dan ben ik weer helemaal vrolijk!



De volgende ochtend tref ik dit bijvoorbeeld aan in Natan zijn bed:



Het was jammer dat Natan nog te klein was om te beseffen hoe mooi de wereld is de afgelopen dagen. Hij keek wel heel verbaasd naar de witte vlokjes, en de witte wereld. Maar sneeuwballen gooien, sneeuwpoppen bouwen en sleetje rijden moeten we nog maar een aantal jaartjes mee wachten. Wel werd Natan dik ingepakt als we naar buiten gingen...een maillot is daarvoor een uitkomst. En je kan er nog mee schommelen ook ;)



Dit was tot nu toe weer een kleine up date vanuit huize Westerman.
We willen jullie vanaf deze plaats nog hele Fijne. liefdevolle en gezegende feestdagen wensen en een gezond en gelukkig 2010!

Verlof is over, het gewone leven is weer begonnen!

Vorige week moest ik er echt aan geloven: Mijn verlof was voorbij en ik moest weer aan het werk. Natan hebben we de zondagavond ervoor al naar mijn moeder gebracht. Want net deze keer moest Corne erg vroeg beginnen. Dat betekende dat we Natan om 5.30 al ui zijn bed moesten halen, en ook mijn moeder moest er dan zo vroeg uit. Dit beviel ons zo goed, dat we dit waarschijnlijk vaker gaan doen. Zo kunnen wij 's ochtends ook wat langer blijven liggen!
En daar ging ik dan, richting Bethanie. Toch wel enig sinds met een knoop in mijn maag. Hoe zal het zijn? Zal ik het allemaal nog wel weten en kunnen? Maar toen ik om 6.45 de eerste voet in de gang zette voelde het al meteen weer vertrouwd. Was het echt alweer 5 maanden geleden dat ik met mijn uniform op dit belachelijk vroege tijdstip hier naar binnen liep? Ik voelde mij die dag weer net als een stagaire. Ik moest constant dingen vragen: Wat kan ik doen, wie kan ik nu helpen, wie moet er nu in bed, hoe werkt dit ook alweer, wie is die mevrouw. Ook de receptie moest ik regelmatig teleurstellen: ''Daar weet ik niets van af, ben er 5 maanden uit geweest. Wil je hem doorschakelen naar mijn collega?'' Ik neem mijn petje af voor degene die die dag met mij gewerkt hebben. Lichamelijk viel het wel mee maar geestelijk vond ik het veel zwaarder. Ook het feit dat ik Evv-er (eerst verantwoordelijke verzorgende voor een aantal bewoners) ben, en ik meteen overladen werd met dingen die ik voor hen mocht gaan regelen. Ik had dus ook erge hoofdpijn toen ik maandag thuis kwam, en die heeft aangehouden t/m donderdag. (maar dat kwam ook door de spanning rondom een dierbare van ons die ziek was)
Nu een week verder gaat het al stukken beter. Alhoewel ik nog steeds erg moe ben na het werken. En dan gaat het werk thuis ook door.
Maar het leuke aan werken is: het thuiskomen! Het thuiskomen bij een vrolijk, gezellig en mooi mannetje! Zie zelf maar:


Mijn hoofd optillen gaat steeds beter...




Heerlijk zo'n stoeltje in het bad...nu kan ik flink om mij heen spetteren met mijn beentjes...

Natan alweer en kwart jaar oud/jong !!!

Wat word ik al groot he?


Ik kan al heel goed lachen...

Gisteren was ons kleine manneke alweer 3 maanden! Ongelofelijk...wat snel is de tijd gegaan. Begin juni, toen ik met verlof ging leek dit moment nog zover weg. Maar nu is het onvermijdelijke moment bijna aangebroken. De mooie tijd van verlof is voorbij, en aankomende maandag mag ik weer aan het werk. Ik ben heel dankbaar voor de afgelopen weken. Wat zijn we toch gezegend in dit land. Dat je 16 weken thuis mag blijven om te genieten van je zwangerschaps- en bevallingsverlof. En genieten was het gelukkig voor mij! Ik heb voor de bevalling bijna geen klachten gehad, en na de bevalling was ik ook al heel snel weer hersteld. Dus ik kijk terug op een hele mooie periode! Maar het feit blijft dat ik er maandag toch echt weer aan moet geloven! Ik heb op mijn werk kunnen regelen dat ik (zolang het mogelijk is) vaste werkdagen krijg. Ik ga op maandag een hele dag werken. Dan gaat Natan een dagje naar oma de Gooijer. Verder nog dinsdagochtend en donderdagavond. Die dagen gaat Natan naar een lieve gastouder! En ik draai natuurlijk af en toe een weekend, maar dan is Corne gewoon thuis.

Vorige maand zijn we met zn drietjes lekker een weekje weg geweest. Corne had na de bevalling wel 3 weken vrij gehad, maar voor zijn gevoel was dat geen vakantie. We hebben toen nog niet veel kunnen ondernemen. Dus daarom hadden we voor September een weekje Centerparcs geboekt. We hebben daar enorm genoten!


Waar lig ik nu weer in???

Corne wilde deze week zijn schooldag niet missen, dus ging hij dinsdags op en neer naar Houten. Deze dag zijn mijn ouders naar het park gekomen. En hebben we wat rond gelopen, gekeken. Lekker wat gegeten, gedronken in het centrum. Corne was gelukkig vroeg uit, dus hebben wij even geprofiteerd van de oppas! Corne en ik zijn toen even een uurtje samen gaan zwemmen. We zijn ook wel met Natan wezen zwemmen, maar dat is toch anders. Want je kan hem niet mee nemen in de wildwaterbaan ;) Daarna zijn we lekker uiteten geweest.

Verder die week hebben we een dagje rondgereden, geshopt, naar 'bijbels' openluchtmuseum en een bevrijdingsmuseum geweest. Bij het bevrijdingsmuseum kwam ik er achter dat je met een kind dus echt niets kan vergeten mee te nemen! We kwamen zo rond een uur of 11.30 aan, en gingen we rond kijken. Rond 14.00 was het tijd voor Natan om te drinken, dus hebben we in het restaurant een koffiestop gemaakt. Corne haalde de koffie, en ik begon alles klaar te zetten voor Natan zijn flesje. Alles.....hmmmm....ik kwam er achter dat ik zijn fles was vergeten! Domdomdom! Wat nu? Corne is gaan vragen of hij even het museum mocht verlaten, en is naar de dichtstbijzijnde kruidvat gereden voor een flesje. Dat vergeet je dus nu nooit meer!

De dag daarna zijn we naar het bijbels openlucht museum geweest. Nou ja, vroeger heette dat zo, nu is het gericht op de 3 grootste religies: Jodendom, christendom en Islam. Ik vond het wat tegenvallen. Het was niet meer zo leuk als toen ik klein was. Maar goed, we hebben ons een dagje vermaakt. En een leuke bijkomstigheid was dat het totaal niet druk was! in het hele park zijn we 4 levende mensen tegen gekomen! Voor de rest waren het allemaal beelden...


Kijk deze stonden er al toen mama nog klein was


Corne probeerde een gesprek te beginnen...ter vergeefs...


Ze zeggen dat ik op papa lijk...

Aan het eind van de week zijn we met Natan wezen zwemmen. Toen was hij niet meer zo erg verkouden, dus kon het wel. De eerste aanraking met het golfslagbad vond hij wel even schrikken. En begon hij dus wat te huilen. Maar toen hij gewend was, vond hij het heerlijk. Zo hebben we saampies een tijdje in het ondiepe water gezeten. En dat bleef niet onopgemerkt. Met een babytje krijg je opeens heel veel aandacht. Veel mensen beginnen spontaan tegen mij (of zelfs tegen Natan) te praten!


Daar zit ik dan, voor het eerst in het zwembad!

Daarna nog even het warme bubbelbad in. En toen hield Natan het voor gezien. Lekker warm ingepakt, viel hij al snel in slaap...


Helemaal op na een half uurtje bubbelbad...

Ook heb ik mij door mijn werk laten strikken om Natan in het bijzijn van de bewoners in bad te komen doen. We hebben op het werk 3 groepen dagopvang. Deze groep komt 3 ochtenden in de week bij elkaar om zo samen wat activiteiten te doen. De collega die op deze groep stond heeft mij overgehaald. Ik heb ingestemd, maar alleen als ik het dan niet hoefde te doen. En dat vond ze goed! Ze heeft zelf met veel plezier Natan gebadderd. De bewoners genoten er zichtbaar van! Leuk!


Dit bracht veel herinneringen van vroeger naar boven bij de dames...

Verder heb ik niet echt veel nieuws meer. Ik ga nog even genieten van de laatste daagjes van mijn verlof. Ik had zoveel! plannen voor deze periode, maar helaas vloog de tijd en heb ik lang niet alles kunnen doen. Alhoewel 2 weken geleden ik mij onbewust ging beseffen dat mijn verlof ten einde liep, en ik erg ging opruimen. Alle kasten in het huis hebben er aan gelooft....zelfs de vrieskasten! Tot Corne vroeg wat er toch met mij aan de hand was...ik was zo opruimerig...
hmmmmm zou er dan ook zoiets bestaan als het tegenovergestelde van nesteldrang? Een drang om je huis aan kant te hebben voordat je weer aan het werk moet? Ik weet het niet...


Even een onderonsje met papa...